ලෝකය පුරා විසිරී ඇති විවිධ සටන් කලාවන් දෙස බලන විට, ඒවා හුදෙක් ගුටි බැට හුවමාරු කරගන්නා ක්රමවේදයන් නොවන බව පැහැදිලි වේ. සටන් කලාවක් යනු ශරීරය, මනස සහ ආත්මය එකලස් කරන ගැඹුරු දර්ශනයකි. ඔබ සටන් කලාවක් ඉගෙනීමට අලුතින්ම අඩිය තබන ආධුනිකයෙකු නම්, "මට වඩාත්ම ගැලපෙන සටන් ශෛලිය කුමක්ද?" යන ගැටලුව ඔබට ඇතිවීම සාධාරණයි.
මෙම ලිපියෙන් අපි ලෝක ප්රකට සටන් ශෛලීන්ගේ විකාශය, විශේෂයෙන්ම චීන කුන්ග් ෆු සහ වුෂු කලාවේ අභ්යන්තර රහස් මෙන්ම පුහුණුවීම් සිදුවන ආකාරය පිළිබඳව ප්රායෝගික කරුණු සහිතව, ඔබට වඩාත්ම ගැලපෙන කලාව තෝරාගැනීමට මනාව විස්තර කරන්නෙමු.
1. සටන් කලාවේ ඈත ඉතිහාසය සහ පරිණාමය
සටන් කලාවේ ඉතිහාසය ක්රිස්තු පූර්ව 3400 තරම් ඈත අතීතයකට දිවයයි. මානව ශිෂ්ටාචාරයේ ආරම්භයේ සිටම ආත්මාරක්ෂාව සහ යුදමය අවශ්යතා වෙනුවෙන් විවිධ සටන් උපක්රම බිහිවිය. ප්රධාන වශයෙන් සටන් කලාවන් කොටස් දෙකකට බෙදා දැක්විය හැක:
යුද සටන් ක්රම: සතුරා විනාශ කිරීම අරමුණු කරගත් පැරණි යුද උපක්රම.
ආත්මාරක්ෂක සටන් ක්රම: තමාට එල්ල වන ප්රහාරයකින් අවම හානියකින් බේරීම සඳහා භාවිත කරන ක්රමවේද.
මීට අමතරව, සටන් ශෛලීන් ඒවායේ ස්වභාවය අනුව "මෘදු" (Soft/Internal Styles) සහ "රළු" (Hard/External Styles) ලෙසද වර්ග කෙරේ. බටහිර බොක්සිං වැනි ක්රීඩා අතිශය ප්රහාරාත්මක වුවද, ඒවායේ ඇති දැඩි අවදානම් සහගත තත්ත්වයන් (හිසට සිදුවන බරපතල හානි) හේතුවෙන් වර්තමානයේ බොහෝ දෙනෙක් තාක්ෂණික උපක්රම බහුල පෙරදිග සටන් කලාවන් වෙත යොමු වෙති. නූතන සමාජය තුළ සටන් කලාවන් කෙරෙහි තිබූ උනන්දුව අතිශයින්ම تීව්ර කිරීමට සුපිරි සටන් නළු බෲස් ලී (Bruce Lee) මහත් සේ දායක විය. සිනමාව හරහා ඔහු පෙන්වූ සටන් දක්ෂතා නිසා මුළු ලෝකය පුරාම සටන් කලාවන් කෙරෙහි දැවැන්ත පිබිදීමක් ඇතිවිය.
2. චීන වුෂු (Wushu) සහ කුන්ග් ෆු (Kung Fu) කලාවේ ගැඹුරු අගමුල
පෙරදිග සටන් කලාවන්හි මුල් පදනම වැටෙන්නේ චීනයෙනි. බොහෝ දෙනෙක් "කුන්ග් ෆු" සහ "වුෂු" යනු එකක්ම යැයි සිතුවද, එහි පැහැදිලි ව්යුහාත්මක වෙනසක් ඇත.
කුන්ග් ෆු (Kung Fu) හි සැබෑ අර්ථය
චීන භාෂාවෙන් "කුන්ග් ෆු" යන්නෙහි සැබෑ අර්ථය සටන් ක්රමයක්ම පමණක් නොවේ. එහි තේරුම "කැපවීමෙන් සහ දැඩි ශ්රමයකින් ලබාගන්නා උසස් කුසලතාවය" යන්නයි. ශතවර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ චීනයේ විවිධ පවුල්, ආශ්රම (විශේෂයෙන්ම ෂැවොලින් ආශ්රමය) සහ ගුරුකුල හරහා රහසිගතව පැවති සියලුම සාම්ප්රදායික සටන් ශෛලීන් පොදුවේ හැඳින්වීමට බටහිර ලෝකය මෙම නම භාවිත කිරීමට පෙළඹුණි.
නූතන වුෂු (Modern Wushu)
"වුෂු" යන්නෙහි සෘජු අර්ථය "සටන් කලාව" (Martial Arts) යන්නයි. 1949 න් පසුව චීන රජය විසින් රට පුරා විසිරී තිබූ සිය ගණනක් වූ සාම්ප්රදායික කුන්ග් ෆු ශෛලීන් එකලස් කර, ඒවා එකම ජාතික ක්රීඩාවක් ලෙස ක්රමානුකූලව ප්රතිසංවිධානය කරන ලදී. වර්තමානයේ වුෂු කලාව ප්රධාන කොටස් දෙකකින් සමන්විත වේ:
තාඕලු (Taolu): ආකර්ෂණීය සහ වේගවත් සටන් රටාවන්, පැනීම් සහ ආයුධ චලනයන් ඇතුළත් ප්රදර්ශනාත්මක අංග (Gymnastics ස්වභාවයක් ගනී).
සැන්ඩා (Sanda / Sanshou): කුන්ග් ෆු පහරදීම්, බොක්සිං, පයින් පහරදීම් සහ පොළොවේ ගැසීම් (Wrestling) ඇතුළත් සැබෑ මුහුණට මුහුණ ලා කෙරෙන පූර්ණ ස්පර්ශ සටන් ක්රමයකි (Full-contact combat).
3. කුන්ග් ෆු ලෝකයේ විවිධ සටන් ශෛලීන් (Kung Fu Styles)
චීන කුන්ග් ෆු කලාව භූගෝලීය වශයෙන් උදිරි ශෛලීන් (Northern Styles) සහ දක්ෂිණ ශෛලීන් (Southern Styles) ලෙස බෙදේ. උතුරු ශෛලීන් දිගු පියවර සහ ඉහළ පා පහරවල් (Kicks) සඳහා ප්රසිද්ධ වන අතර, දක්ෂිණ ශෛලීන් සමීප සටන් සහ ශක්තිමත් අත් ප්රහාර (Hand Techniques) සඳහා ප්රසිද්ධය.
ෂැවොලින් කුන්ග් ෆු (Shaolin Kung Fu)
චීනයේ සුප්රකට සෙන් බෞද්ධ ආශ්රමයක් වන ෂැවොලින් විහාරය ඇසුරෙන් මෙය බිහිවිය. ඉන්දියාවේ සිට පැමිණි බෝධිධර්ම හිමියන් විසින් භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ කායික ශක්තිය සහ මානසික ඒකාග්රතාවය වර්ධනය කිරීම සඳහා හඳුන්වා දුන් අභ්යාස මාලාව මෙයට පදනම විය. ෂැවොලින් සටන් කලාවේ ප්රධානතම ලක්ෂණය වන්නේ ස්වභාවධර්මයේ වෙසෙන සතුන්ගේ (කොටියා, දිවියා, මකරා, බකමූණා, සර්පයා, වඳුරා සහ පන්ගෝලින් වැනි) සටන් ඉරියව් සහ චලනයන් අතිශය සූක්ෂ්ම ලෙස මිනිස් ශරීරයට ගළපා ගනිමින් පහරදීම් සහ මඟහැරීම් නිර්මාණය කර තිබීමයි.
වින් චුන් (Wing Chun)
ලොව පුරා අතිශය ජනප්රිය මෘදු සහ සමීප සටන් ශෛලියකි. මෙය කාන්තාවක (න්ග් මුයි මෙහෙණිය) විසින් නිර්මාණය කරන ලද්දක් බව පැවසේ. ශරීරයේ මධ්ය රේඛාව (Centerline) ආරක්ෂා කරගනිමින්, ඉතා කෙටි දුරක සිට වේගවත් අත් ප්රහාර මාලාවක් එල්ල කිරීම මෙහි විශේෂත්වයයි. සුපිරි සටන් නළු බෲස් ලී මුලින්ම ප්රගුණ කළේ මෙම වින් චුන් කලාවයි (ඔහුගේ ගුරුවරයා වූයේ සුප්රකට ඉප් මෑන් (Ip Man) ය). මෙහි පුහුණුවීම් සඳහා "Wooden Dummy" (ලී කොටයකින් තැනූ මිනිස් රූපයක්) බහුලව භාවිත වේ.
තායි චි චුවෑන් (Tai Chi Chuan)
බොහෝ දෙනා මෙය හුදෙක් සෙමින් කරන ව්යායාමයක් ලෙස සිතුවද, මෙය අතිශය බලගතු අභ්යන්තර කුන්ග් ෆු ශෛලියකි (Internal Style). "යින් සහ යැං" (Yin & Yang) විශ්ව සමබරතා දර්ශනය මත පදනම් වූ මෙහිදී, සිරුරේ අභ්යන්තර ශක්තිය හෙවත් "චී" (Chi) ශක්තිය පාලනය කරමින් ප්රතිවාදියාගේ ප්රහාරයේ බලය ඔහු වෙතටම හරවා යැවීම සිදු කෙරේ. සෞඛ්යය සහ දීර්ඝායුෂ ලැබීමට මෙය කදිම කලාවකි.
බගුවාෂෑං (Baguazhang) සහ පිගුවාචුවෑන් (Piguachuan)
බගුවාෂෑං: වෘත්තාකාර මාර්ගයක පියවර තබමින් (Circle Walking) සතුරා වටා කැරකෙමින්, විවෘත අල්ලෙන් (Open Palm) පහරදෙන අපූර්ව සටන් ශෛලියකි.
පිගුවාචුවෑන්: දෑත් රෝදයක් මෙන් වේගයෙන් කරකවමින්, දිගු දුර සිට චණ්ඩ මාරුතයක් මෙන් පහරදෙන ප්රහාරාත්මක ශෛලියකි.
4. ජපන් සාම්ප්රදායික කරාතේ (Karate) සහ එහි විවිධ ගුරුකුල
කරාතේ කලාව ලෝකය පුරා ව්යාප්ත වීමේදී විවිධ සටන් විශේෂඥයන් අතින් ප්රධාන ගුරුකුල කිහිපයකට බෙදී ගියේය.
ෂෝටෝකාන් කරාතේ (Shotokan)
කරාතේ කලාවේ පියා ලෙස සැලකෙන ගිචින් ෆුනකොෂි මහතා විසින් මෙය හඳුන්වා දෙන ලදී. මෙහි ප්රධාන අංග 4ක් අන්තර්ගත වේ: කිහොන් (මූලික පහරදීම්), කාටා (සෙවණැලි සටන්), කුමිතේ (ආදර්ශ සටන්) සහ ජියු කුමිතේ (නිදහස් සටන්).
ශිතෝ රූ (Shito-ryu) සහ ගෝජු රූ (Goju-ryu)
ශිතෝ රූ: 1931 දී කෙන්වා මබුනි විසින් සාම්ප්රදායික ඔකිනාවා ශෛලීන් මිශ්ර කරමින් නිපදවන ලදී.
ගෝජු රූ: "රළු සහ මෘදු ගෙලිය" ලෙස හැඳින්වෙන මෙය, චෝජුන් මියාගි විසින් චීන කුන්ග් ෆු ඇසුරෙන් වර්ධනය කළ කවාකාර හා සෘජු පහරදීම්වල එකතුවකි.
කියොකුෂින් කරාතේ (Kyokushin) සහ බුදෝකාන් (Budokan)
කියොකුෂින්: මසුතාත්සු ඔයාමා විසින් නිර්මාණය කරන ලද මෙය ලොව පවතින රළුම කරාතේ ශෛලියයි. මෙහිදී සැබෑ ලෙසම ශරීරයට පහරවල් එල්ල කරගනිමින් (Full Contact) පුහුණුවීම් සිදු කෙරේ.
බුදෝකාන්: මැලේසියානු ජාතික වෙව් චූ සූට් විසින් 1966 දී ආරම්භ කළ මෙය, ෂෝටෝකාන් ක්රමයට වඩා සරල සහ ආරක්ෂිත පුහුණු ක්රමවේද සහිත බැවින් ආධුනිකයන්ට ඉතා ඉක්මනින් ප්රගුණ කළ හැක.
5. මධ්යකාලීන ජපන් සටන් රහස්: සමුරායි සහ නින්ජා
ජුජුට්සු (Jujutsu)
තනිකරම ආත්මාරක්ෂාව සඳහා නිපදවන ලද, සන්ධි සිරකිරීම් (Joint locks) සහ පොළොවේ ගැසීම් බහුල සටන් ක්රමයකි. වර්තමාන මික්ස් මාෂල් ආර්ට්ස් (MMA) සහ බ්රසීලියානු ජුජුට්සු (BJJ) සඳහා මෙයින් විශාල බලපෑමක් ලැබී ඇත.
සමුරායි (Samurai) සහ නින්ජිට්සු (Ninjutsu)
- සමුරායි: බුදුදහමේ ආභාෂය ලැබූ, රාජකීය පාලකයන් වෙනුවෙන් සටන් වැදුණු වංශාධිපතීන් පිරිසකි. ඔවුන් වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් දීමටත්, පරාජයේදී "හරාකිරි" චාරිත්රය අනුව තම කඩුවෙන්ම දිවි නසා ගැනීමටත් පසුබට නොවූහ.
නින්ජිට්සු: සමුරායිවරුන්ගේ පීඩනවලින් බේරීමට කඳුකරයට පලාගිය සාමාන්ය ජනතාව නිපදවා ගත් රහසිගත සටන් ක්රමයකි. ඔවුන් විසි කරන තරුවල හැඩැති ආයුධ (Shuriken), කෙටි කඩු සහ එදිනෙදා භාවිත කරන නූල්, ඇණ පවා මාරාන්තික ආයුධ ලෙස භාවිත කිරීමට සමත් වූහ.
6. මෘදු බවින් උපදින විශ්ව ශක්තිය: ජූඩෝ (Judo) සහ අයිකිදෝ (Aikido)
ජූඩෝ
ජිගාරෝ කානෝ විසින් 1882 දී ජුජුට්සු ඇසුරෙන් නිපදවූ විද්යාත්මක සටන් කලාවකි. මෙහි අර්ථය "මෘදු ක්රමය" යන්නයි. භෞතික විද්යාත්මක න්යායන් භාවිත කරමින්, සතුරාගේම බර සහ ශක්තිය ඔහුටම එරෙහිව යොදවා පොළොවේ ගැසීම මෙහි විශේෂත්වයයි.
අයිකිදෝ
මොරිහෙයි උයෙෂිබා විසින් 1942 දී හඳුන්වා දුන් "විශ්ව ශක්තිය එක් කිරීමේ ක්රමයයි". මෙහිදී කායික බලයට වඩා තාක්ෂණික ප්රයෝග සහ ප්රතිවාදියා දෙස බලන "බැල්ම" (Blended gaze) වැදගත් වේ. නම්යතාවය සහ මානසික සමබරතාවයට මෙහි මුල් තැනක් හිමිවේ.
7. නූතන සහ ප්රහාරාත්මක සටන් ශෛලීන්
ජිට්කුන්ඩෝ (Jeet Kune Do)
සුපිරි සටන් නළු බෲස් ලී විසින් වින්චුන්, බොක්සිං සහ කරාතේ ආදී සටන් ක්රම රැසක සාරය ගෙන නිර්මාණය කළ සටන් කලාවකි. මෙහි මූලධර්මය වන්නේ ප්රතිවාදියා පහරදීමට සූදානම් වන ක්ෂණික මොහොතේම ඉදිරියට පැන පහර දී සටන ඉක්මනින් නිමා කිරීමයි.
ටයිකොන්ඩෝ (Taekwondo) සහ මුආයි තායි (Muay Thai)
ටයිකොන්ඩෝ: කොරියානු සාම්ප්රදායික සටන් ක්රම සහ කරාතේ සම්මිශ්රණයෙන් බිහිවූ, අතිශය වේගවත් පාපහරවල් (Kicks) සඳහා ලොව සුප්රකට ඔලිම්පික් ක්රීඩාවකි.
මු තායි (තායි බොක්සිං): ශරීරයේ අවයව අටක් (මිටි කැල, වැලමිට, දෙපතුල, දණහිස) ආයුධ ලෙස භාවිත කරමින් එල්ල කරන ලොව පවතින රළුම සහ ප්රහාරාත්මකම සටන් ක්රමයකි.
8. ආසියානු උරුමය: කලාරි පායාට්ටු සහ අංගම්පොර
කලාරි පායාට්ටු
ඉන්දියාවේ කේරළ ප්රාන්තයෙන් බිහිවූ, 13 වැනි සියවස දක්වා දිවයන පැරණි සටන් කලාවකි. සතුන්ගේ ඉරියව් අනුකරණය කරමින් කෙරෙන මෙහි, නැවෙන සුලු වානේවලින් තැනූ "ස්පයිරල් ස්වෝඩ්" (ඌරුමි කඩුව) භාවිත කරමින් එකවර සතුරන් කිහිප දෙනෙකු මෙල්ල කළ හැක. මෙහි සටන්කරුවන් "පණිකාර්" ලෙස හැඳින්වේ.
අංගම්පොර
ශ්රී ලංකාවේ දේශීය සටන් කලාවයි. මහනුවර යුගයේදී "මරුවල්ලිය" සහ "සුදලිය" ලෙස ප්රධාන ගුරු පරම්පරා දෙකක් තිබූ අතර, ඔවුන් රජු ඉදිරියේ "උරා ළිඳ" නම් විශේෂිත වළවල් තුළ මාරාන්තික ද්වන්ධ සටන් පැවැත්වූහ.
9. සටන් ක්රමයක අන්තර්ගත මූලික ශිල්පීය අංග
ඕනෑම සටන් කලාවක ප්රධාන තාක්ෂණික කොටස් කිහිපයක් අන්තර්ගත වේ:
මූලික ඉරියව් (Stances): කෙටි, අතරමැදි සහ ගැඹුරු (දිගු) ලෙස වර්ග වේ. ගැඹුරු ඉරියව් මඟින් සිරුරේ පහළ ශක්තිය සහ සමබරතාවය වර්ධනය කරයි.
අත් පහර (Punches): කරාතේ වල තිරස් මුෂ්ටි ප්රහාරද, වින්චුන් වල සිරස් මුෂ්ටි ප්රහාරද භාවිත වේ. ජිට්කුන්ඩෝ වල එන "ඉන්ච් පන්ච්" (Inch Punch) කෙටි දුරකදී විශාල බලයක් නිපදවයි.
පා පහර (Kicks): ටයිකොන්ඩෝ සහ මුආයි තායි වල එන පාපහරවල් මාරාන්තික වුවත්, ප්රායෝගික සටනකදී ගුවනේදී දෙන පාපහරවල් (Flying Kicks) භාවිත කිරීම අවදානම් සහගතය.
පහර වැළැක්වීම් (Blocking): කරාතේ වලදී බලය යොදා පහරවල් वළක්වන අතර, කුන්ග් ෆු වලදී සතුරාගේ පහරෙහි දිශාව වෙනස් කිරීම (Deflection) සිදුකරයි.
පියවර තැබීම (Footwork): සටනකදී ක්ෂණිකව චලනය වීම සඳහා නිවැරදි පියවර තැබීම අත්යවශ්ය වේ.
10. සටන් ක්රම ප්රායෝගිකව පුහුණු වන අන්දම
සාර්ථක සටන්කරුවෙකු වීමට නම් ක්රමානුකූල පුහුණු රටාවකට අනුගත විය යුතුය. සාම්ප්රදායික කරාතේ සහ කුන්ග් ෆු ඇතුළු බොහෝ සටන් කලාවන්හි මූලික පුහුණු පියවර මෙසේය:
සාම්ප්රදායික පුහුණු පියවර 7:
කය උණුසුම් කිරීමේ ව්යායාම (Warm-up).
නම්යතාවය වැඩි කිරීමේ ව්යායාම (Stretching).
දරාගැනීමේ ශක්තිය වැඩි කිරීමේ ව්යායාම (Endurance training).
මූලික පියවර, පහරදීම් හා පහර වැළැක්වීම් පුහුණුව.
සෙවණැලි සටන් හෙවත් සිතෙන් මවාගත් ප්රතිවාදින් සමඟ සටන් කිරීම (කාටා / තාඕලු).
යුගල වශයෙන් සිදු කෙරෙන පහර වැළැක්වීමේ පුහුණුවීම්.
ද්වන්ධ සටන් හෙවත් මොවුන්මොවුන් සමඟ සටන් කිරීම (Sparring).
මෙම ක්රියාකාරකම් සියල්ල පුරුදු පුහුණු කිරීමට පෙර ඇඟ උණුසුම් කිරීම සහ නම්යතා අභ්යාස අත්යවශ්ය වන්නේ මාංශ පේශිවල ඉරියව් දරාගැනීමට සහ අනතුරු මඟහරවා ගැනීමටයි.
කරාතේ සහ කුන්ග් ෆු අතර පුහුණුවේ වෙනස
කුන්ග් ෆු යනු හුදෙක් ක්රීඩාවක් නොව, ආත්මාරක්ෂක සටන් ක්රමයකි. කරාතේ ක්රීඩකයෙකු සටන් කරන්නේ යකඩ පොල්ලක් සේ අත් පා දැඩි කර පහර දීමෙනි. නමුත් කුන්ග් ෆු වලදී සිරුර සැහැල්ලුවෙන්, දම්වැලක් මෙන් තබා ගන්නා අතර, පහර වැදීමේදී හෝ දීමේදී එම ශරීරය දැඩි කළ යුත්තේ දම්වැලකින් බඳින ලද යගුලියක් කරකවන්නාක් මෙනි. ශරීරය දැඩි කළ යුත්තේ පහර වදින විට හෝ දෙන විට පමණක් වන අතර අනෙක් සෑම විටම එය ඉහිල්ව තබාගත යුතුය. දක්ෂ සටන්කරුවෙකු පහරෙහි ජවය ඉපදවීම සඳහා උදරයේ මාංශ පේශීන්ගේ ශක්තිය (Core strength) උපයෝගි කරගත යුතුය.
නිල ශාස්ත්රය සහ මාරාන්තික ප්රහාර
කුන්ග් ෆු සහ කරාතේ යන ක්රම දෙකෙහිම සුවිශේෂී නිල ස්ථාන (Pressure points) වෙත ඉලක්ක කර පහරදීම සිදුවන බව රහසක් නොවේ. කුන්ග් ෆු සටන්වල මාරාන්තික ප්රහාර බහුල වන අතර, විශේෂයෙන්ම වයිට් ක්රේන් (White Crane) සහ ටයිගර් ක්ලෝස් (Tiger Claw) වැනි කුන්ග් ෆු ශෛලීන්හි ප්රතිවාදියාගේ ශරීර කොටස් අල්ලා ඇදීම, ඉරීම සහ අඩපණ කිරීම සිදුකරන බැවින් මේවා පුහුණුවීමේදී අතිශය ප්රවේශම් විය යුතුය.
අතිරේක දෛනික අභ්යාස (Daily Conditioning)
සටන්කාමියෙකු අතිරේකව දිනපතා පහත දෑ ප්රගුණ කළ යුතුය:
මහන්සි නිවීම පිණිස සිදු කරන ශ්වසන අභ්යාස (Breathing exercises).
පුෂ්-අප්ස් (Push-ups) මඟින් ශරීරයේ බර දෑතින් දරා කය උස් පහත් කිරීමේ අභ්යාස.
පන්චිං බෑග් (වැලි කොට්ට) මතට පහරදී ප්රහාර ශක්තිමත් කිරීම.
දෙපා දෙපසට හා ඉහළට විහිදුවා නම්යශීලී බව වැඩි කිරීම.
එකතැන ඇඟිලි තුඩුවලින් උඩ පැනීම සහ බිම වැටීමට පුහුණුවීම (Breakfalls) - කරාතේ, ජූඩෝ හෝ කුන්ග් ෆු වලදී අනතුරක් නොවී බිම වැටීමේ ක්රම මුලින්ම උගන්වනු ලබයි.
එදිනෙදා ජීවිතයේ ආත්මාරක්ෂාව සඳහා දිනකට පැයක් හෝ දෙකක් පුහුණුවීම සෑහෙන අතර, ජාත්යන්තර මට්ටමේ ක්රීඩකයෙකු වීමට දිනකට පැය හතත් අටත් අතර කාලයක් පුහුණු විය යුතුය.
ඔබට සුදුසු සටන් කලාව තෝරා ගන්නේ කෙසේද? (Quick Guide)
ඔබේ පෞද්ගලික අරමුණ අනුව ඔබට ගැළපෙනම ශෛලිය තෝරාගන්න:
| ඔබේ අරමුණ | නිර්දේශිත සටන් කලාව | විශේෂත්වය |
| ආත්මාරක්ෂාව සහ වීදි සටන් | ජිට්කුන්ඩෝ, වින් චුන්, ජුජුට්සු, අංගම්පොර | ක්ෂණික සහ මාරාන්තික උපක්රම |
| ක්රීඩාවක් සහ ඔලිම්පික් සිහිනය | වුෂු (තාඕලු), ටයිකොන්ඩෝ, ජූඩෝ, කරාතේ | විනය සහ ජාත්යන්තර නීති රීති |
| කායික ශක්තිය සහ දැඩි විනය | කියොකුෂින් කරාතේ, වුෂු (සැන්ඩා), මුආයි තායි | අතිශය රළු සහ ප්රහාරාත්මක පුහුණුව |
| මානසික සහනය සහ සෞඛ්යය | තායි චි (Tai Chi), අයිකිදෝ, ෂැවොලින් කුන්ග් ෆු | ආධ්යාත්මික වර්ධනය සහ මෘදු උපක්රම |
| ආධුනිකයන්ට පහසුවෙන් ඉගෙනීම | බුදෝකාන් කරාතේ | සරල සහ ආරක්ෂිත පුහුණු රටාව |
සටන් කලාවක් තෝරාගැනීම යනු ඔබේ ජීවිතයට අලුත් මඟක් එකතු කරගැනීමයි. ඔබේ ශරීර ස්වභාවය සහ මානසික කැමැත්ත අනුව ඉහත සඳහන් ශෛලීන්ගෙන් ඔබට වඩාත්ම ගැළපෙන කලාව තෝරාගෙන, අදම ඔබේ පුහුණුවීම් ආරම්භ කරන්න!
මෙම ලිපිය ඔබේ මිතුරන් අතර Share කරන්න:😊